Bazylika Mariacka Wniebowzięcia NMP

Ulicę Mariacką zamyka od zachodu bazylika Mariacka Wniebowzięcia NMP (ul. Podkramarska 5). Jest to największy gdański kościół będący równocześnie największą, gotycką, ceglaną świątynią w Europie.

Tworzy go wysoka na 30 m, trójnawowa hala, trójnawowe prezbiterium, trójnawowe południowe ramię transeptu i dwunawowe północne. Długość kościoła, do którego prowadzi 7 bram sięga 105,5 m, szerokość w transepcie 66 m.

Nawa główna, transept oraz prezbiterium przekryte są sklepieniem gwiaździstym, boczne nawy kryształowym. Sklepienie podtrzymywane jest przez 26 ośmiobocznych filarów.

Wprowadzone do wnętrza kościoła przypory tworzą w jego obwodzie wieniec 32 kaplic. Naturalne światło wpada do świątyni przez 37 ogromnych, ostrołukowych okien, z których największe ma powierzchnię 127 m².

W zewnętrznym wizerunku kościoła dominuje 7 wież iglicznych oraz potężna, wysoka na 82 m wieża dzwonna zakończona 2 dachami, między którymi znajduje się pomost widokowy. Kościół ten może pomieścić jednocześnie 20000 osób.

Jego budowa trwała w kilku etapach od 1343 do 1502 r. Przez ten czas w świątyni zgromadzono ogrom cennego wyposażenia w dużej mierze fundowanego m.in. przez możne gdańskie rody, bractwa i cechy rzemieślnicze.

Największą wartość przedstawia ukończony w 1472/73 r. tryptyk Sąd Ostateczny Hansa Memlinga. Obecnie w świątyni znajduje się jego kopia, oryginał można oglądać w Muzeum Narodowym w Gdańsku.

Szafiasty ołtarz główny, w którego głównej szafie ukazana jest grupa koronacji NMP, pochodzi z lat 1510-17. Wykonał go mistrz Michał z Augsburga i jego warsztat.

Wielkie zainteresowanie wzbudza w świątyni zegar astronomiczny zrobiony w latach 1464-70 przez mistrza Hansa Düringera. Dzieło sięga prawie 14 m wysokości i składa się z 3 kondygnacji: kalendarium, planetarium i teatru figur.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka