Dwór Artusa

Niemal pośrodku Długiego Targu piętrzy się najsłynniejsza świecka budowla Gdańska - Dwór Artusa (Długi Targ 43/44). Stanęła kilka lat po pożarze, jaki w 1476 r. nawiedził wcześniej znajdujący się w tym miejscu dwór, o którym pierwsze wzmianki pochodzą z 1357 r.

Gdański Dwór Artusa wzniesiono jako jeden z wielu podobnych w Europie, zwłaszcza w miastach hanzeatyckich. Inspiracją do ich powstania była legenda o cnotliwym i szlachetnym wodzu Celtów królu Arturze i jego rycerzach zwanych rycerzami Okrągłego Stołu, z którymi zasiadał przy owym stole na zasadach równości i braterstwa.

Dwory te służyły do spotkań bogatego patrycjatu, kupców i rzemieślników, którzy by podnieść swój prestiż, usiłowali przejmować niektóre elementy rycerskiego etosu. We dworze wymieniano się informacjami ze świata, dyskutowano, czasem wbrew obowiązującym przepisom zawierano transakcje handlowe. Bawiono się w nim także, urządzano koncerty, uczty, gry zręcznościowe, maskarady.

Fasada budynku jest dziełem przekształceń dokonanych w latach 1616-17 przez Abrahama van den Blocke. Zdobią ją posągi starożytnych bohaterów, rzeźby stanowiące alegorie siły i sprawiedliwości, a w szczycie posąg Fortuny.

Przy portalu widnieją medaliony z popiersiami Zygmunta III Wazy i jego syna Władysława. Reprezentacyjną salę dworu dekorują obrazy, rzeźby i modele statków a także wspaniały, sięgający 11 m wysokości piec kaflowy, zbudowany w 1545 r. Zdobi go ok. 500 kolorowych kafli, na których widnieją wizerunki ówczesnych władców europejskich oraz postaci alegorycznych uosabiających cnoty i planety, a w jego zwieńczeniu herby Gdańska, Prus Królewskich i Rzeczypospolitej.

Obecnie w obiekcie znajduje się oddział Muzeum Historycznego Miasta Gdańska.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka