Katedra Oliwska

Składają się obecnie ze 110 głosów oraz 7876 piszczałek wykonanych z drewna dębowego, jodłowego, sosnowego i z cyny. Zostały zbudowane w latach 1763-88 przez Jana Wulfa z Ornety, ukończone zaś przez gdańskiego organmistrza Fryderyka Rudolfa Dalitza.

Złożone są z 2 części - centralnej i bocznej - przy czym organista może grać na obu jednocześnie, z jednej klawiatury, uzyskując efekt stereofonii.

Ich rokokowy prospekt ozdobiony jest 25 figurami przedstawiającymi muzykujące anioły, Dawida, św. Cecylię, wirujące słońce i gwiazdy, które wprawiane są w ruch podczas gry na instrumencie.

Organy te stanowią największą chlubę Katedry Oliwskiej Trójcy Świętej, Najświętszej Marii Panny i św. Bernarda (ul. Cystersów 10).

Sam kościół powstawał etapami od XIII w., kiedy stanął jako romańska świątynia cysterska. W 2 połowie XIV stulecia przebudowano go w stylu gotyckim, zaś pod koniec XVI w., w nawie głównej powstały późnogotyckie sklepienia gwiaździste.

Ma on formę długiej na 107 m, zbudowanej z cegły, trzynawowej bazyliki z transeptem i obejściem wokół prezbiterium. Jego fasadę z barokowym, XVII-wiecznym portalem flankują 2 wieże z ostro zakończonymi hełmami.

Większość obecnego wyposażenia świątyni wykonana jest w stylu barokowym (oryginalne gotyckie spłonęło w 2 połowie XVI w.), część w renesansowym i rokokowym.

W kościele znajdują się 23 ołtarze, powstały w 1615 r. grobowiec książąt pomorskich a także krypta biskupów gdańskich (jako taka zaczęła funkcjonować w 1972 r., kiedy z Rzymu przeniesiono do niej prochy biskupa Eduarda hrabiego O’Rourke).

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka